پلی هیدرامنیوس و الیگوهیدرامنیوس

مایع آمنیوتیک به تدریج در طول حاملگی تا 34 هفتگی حدود کمی کمتر از 10سی  

سی در روز افزایش می یابد و از آن به بعد به کند ی کاهش می یابد.

هنگام ترم در حاملگی نرمال دامنه مقدار طبیعی مایع آمنیوتیک 500تا2000سی  

سی می باشد .مقادیر بالای 2000سی سی در سه ماهه سوم پلی هیدرامنیوس  

و مقادیر زیر 500 سی سی الیگوهیدرامنیوس محسوب می شود.

معیارهای اولتراسونوگرافیک برای تشخیص بر پایه اندکس مایع آمنیوتیک است که  

توسط سونوگرافیست ها اندازه گیری می شود .اندکس بالای 24 سی سی نماینده  

پلی هیدرامنیوس واندکس زیر 5 سی سی نماینده الیگوهیدرامنیوس است.

پلی هیدرامنیوس حاد نادر است و معمولا همراه با زایمان زودرس قبل از 28 هفتگی  

می باشد .پلی هیدرامنیوس مزمن در سه ماهه سوم حاملگی با توجه به اختلاف  

سایز رحم و سن حاملگی خود را نشان می دهد.

پلی هیدرامنیوس همراه با زایمان زودرس ،جفت سرراهی ،آنومالی های مادرزادی  

زیاد و اختلال عملی نوروموسکولر جنین یا انسداد دستگاه گوارش جنین می  

باشد.در 60 درصد موارد علتی برای آن یافت نمی شود.پلی هیدرامنیوس را میتوان  

با  آمینوسنتز های سریال و یا اگر علت آن زیادی بیش از حد ادرار جنین باشد با یک  

دوره کوتاه تجویز ایندومتاسین به مادر کنترل کرد .درمان وقتی لازم است که مادر  

دچار دیسترس تنفسی شده باشد یا خطر زایمان زودرس وجود داشته باشد تا  

وقت  کافی برای تجویز کورتیکواستروئید (بتامتازون)برای تسریع ماچوریتی ریه های  

جنین داشته باشیم

الیگوهیدرامنیوس همراه با آنومالی های مادرزادی، محدودیت رشد داخل رحمی  

،آنومالی های شدید کلیوی،مثانه یا مجرای ادرار و مصرف داروهایی که مانع ادرار  

کردن جنین میشود،میباشد .مسئله اخیر خودش را بعد از هفته 20 حاملگی وقتی  

ادرار جنین قسمت اعظم مایع آمنیوتیک راتشکیل می دهد نمایان می سازد.وقتی  

با  الیگو هیدرامنیوس مواجه هستیم باید ببینیم آیا پرده های جنینی سوراخ نشده  

باشند مخصوصا وقتی که در سونوگرافی مثانه جنین اندازه طبیعی داشته  

باشد .الیگوهیدرامنیوس باعث آنومالیهایی که ناشی از فشار روی جنین است  

مانند   clubfoot و پهن شدن ریشه بینی جنین ممکن است بشود.جدی ترین  

عارضه  الیگوهیدرامنیوس هیپوپلازی ریه است .همچنین ریسک وارد آمدن فشار روی  بند ناف در هنگام زایمان را بالا می آورد.