رینیت آلرژیک Allergic rhinitis
دکترمنصور شیخ الاسلام
متخصص کودکان
رینیت آلرژیک شایعترین بیماری مزمن دستگاه تنفس است که در اثر رآکسیون با واسطه IgE به تعدادی از آلرژن ها ایجاد می شود .
شایعترین این آلرژن ها مایت ( mite ) ، حیوانات خانگی ( سگ و گربه ) ، سوسک ، کپک ها و گرده گیاهان است . واکنش آلرژیک نیازمند حساس شدن قبلی شخص به آلرژن مسئول ایجاد این واکنش می باشد . در این بیماران پاسخ آنتی بادی ایمونوگلوبولین E ( IgE ) در نسوج لنفاوی دستگاه تنفسی متعاقب استنشاق آلرژنها وجود دارد و وقتی علامت دار هستند در مخاط و ترشحات بینی آنها تعداد mast cell ها و بازوفیل ها افزایش یافته است . ایمونوگلوبولین E ازقسمت FC خود به سطح این سلولها اتصال یافته است و دقایقی بعد از اینکه بیمار در معرض آلرژنهای استنشاقی مانند گرده گیاهی که به آن حساس می باشد قرار گرفت واکنش آنتی ژن آنتی بادی اتفاق می افتد . آنتی ژن با قسمت Fab ملکول IgE راکسیون نشان می دهد و در نتیجه واسطه هائی مانند هیستامین ، پروستاگلاندین ، لکوترین ها و فاکتور فعال کننده پلاکتی PAF و سایر سایتوکاین ها از mast cell های دگرانوله شده آزاد می شوند . این مواد باعث گشادی عروق ، ورم مخاط ، ترشح مخاط و تحریک گیرنده های خارش می شوند .
این مواد باعث دو واکنش می شوند واکنش اول شامل علائم فوری همراه با راکسیون آلرژیک می باشد ( خارش بینی ، ترشح روشن بینی ، عطسه و احتقان بینی ) . واکنش دوم که ساعتها بعد ایجاد می شود و در اثر حضور سلول های التهابی در بافت مخاط بینی است موقعی ایجاد می شود که این سلولها ( ائوزینوفیل ها و بازوفیل ها ) مواد واسطه ای خود را آزاد کنند که خود باعث می شود مخاط بینی دچار حالت تشدید پاسخ شده و بعدها آلرژنهای غیر اختصاصی و حتی مقادیر کم آنتی ژن می تواند باعث ایجاد علائم قابل ملاحظه در این افراد شوند .
حساس شدن آلرژیک به آلرژن های داخل منزل می تواند در زمانی که کودک حدود 2 سال دارد ایجاد شود . حساسیت به گرده هائی که در خارج از محیط اتاق وجود دارند معمولاً در سنین بالاتر از 5-3 سال و حدود 9 سالگی ایجاد می شود . رینیت آلرژیک موجود در سراسر سال ( perennial ) در اثر آلرژنهای حیوانات خانگی ، گردو خاک خانه ، مایت و کپک ها ، سوسک و پر ایجاد می شود .
گرد و غبار خانه مخلوطی از مواد گوناگون است . ترکیب آن از خانه ای به خانه دیگر فرق می کند . این مواد شامل الیاف پارچه ، قسمت هائی از پوسته های جدا شده از بدن انسان ، موجودات زنده بسیار ریز بنام mite ( هیره ) ، قسمتهائی از بدن سوسک ها ، اسپورکپک ها ، باکتریها و خرده هائی از مواد غذائی می باشند .
مایت ها با نام علمی Dermatophagoides pteronyssinus عبارتند از موجودات بسیار کوچک به اندازه 420 میکرون و متعلق به خانواده آراکنید ها بوده و هشت پا دارند این موجودات در هوای گرم و مرطوب رشد می کنند . درجه حرارت مطلوب آنها 25 درجه سانتی گراد است و نیاز به رطوبت 70-80 درصد دارند و وقتی رطوبت به زیر 40-50 درصد برسد می میرند . به تعداد نسبتاً بالائی این موجودات در بالش ، تشک ، قالی ، مبل های پارچه ای ، عروسک های پارچه ای وجود دارند . مایت ها از خورده ریزهای پوست انسان ، مو ، گرده ها و باکتری ها تغذیه می کنند .
خود مایت ها فی النفسه آلرژنیک نیستند بلکه پروتئین DERp1 در مدفوع مایت و قطعات خرد شده بدن اوست که باعث بروز آلرژی می شود . هر مایت ماده حدود 25-30 تخم می گذارد که سه هفته بعد تبدیل به مایت های جدید می شوند . طول عمر هر مایت حدود 1-2 ماه است . مایت ها باعث گزش انسان نمی شوند و ناقل بیماری هم نیستند و حشره کش هائی که در خانه ها استفاده می شود روی آنها اثر ندارد .
حدود 19000 خرده مایت و حدود 100-500 مایت زنده در هر گرم از گرد و خاک خانه وجود دارد .
مابین اطاقهای خانه اطاق خواب بیشترین تعداد مایت را دارد . برای جلوگیری از رشد مایت ها باید مانع افزایش رطوبت و درجه حرارت محیط زندگی شد . روی بالش ها و تشک ها را با روکش های پلاستیکی مخصوص که برای این منظور تولید شده اند و زیپ های مخصوص دارند پوشاند . مبل های پارچه ای و قالی را از محیط زندگی شخصی که به مایت حساس است بیرون برد . کف اتاق سرامیک یا کفپوش پلاستیکی باشد و صندلی ها پارچه ای نباشند .
کپک ها رطوبت بالای 50% برای رشد نیاز دارند و روی سطوح مرطوب محل زندگی ما رشد می کنند . رینیت آلرژیک فصلی در اثر حساسیت به گرده درختان ، علوفه و علف های هرز موجود در آن فصل می باشد ، گلها باعث رینیت آلرژیک نمی شوند زیرا گرده افشانی توسط باد ندارند . وقتی درباره سابقه این بیماران می پرسیم معمولاً علائم بیماری برای چند سال بصورت خفیف موجود بوده و به مرور زمان بتدریج این علائم شدید تر شده اند . معمولاً علائم بصورت حاد و ناگهانی خود را بروز نمی دهند . در بچه های کوچکتر از 5 سال علائم رینیت آلرژیک را از عفونت های ویروسی مکرر بخصوص بچه هائی که مهد می روند و بصورت رینیت تظاهر پیدا می کند باید افتراق داد .
علائم رینیت آلرژیک شامل آبریزش بینی ، کنژسیون بینی ، ترشح پشت حلق ، عطسه مکرر ، خارش بینی و سقف دهان و چشم ها ، گلودرد مکرر ، حالت صاف کردن گلو ، سرفه و سردرد می باشد . از آنجائیکه گرده بیشتر گیاهان هنگام شب بمقدار فراوان تری در هوا وجود دارد ، هنگام صبح و با باز کردن پنجره ها احتمال ایجاد علائم در افراد حساس بیشتر است .
در فصل سرد زمستان که معمولاً گرده گیاهان وجود ندارند و پنجره اطاقها نیز بسته است آلرژنهای داخل اتاق مانند مایت ها می توانند مسئول بروز علائم در بیمار باشند . کودکانی که والدین مبتلا به آلرژی یا آسم دارند بیشتر دچار رینیت آلرژیک می شوند . اگر یکی از والدین مبتلا به آلرژی باشد شانس کودک برای ابتلا به رینیت آلرژیک 30 درصد است و اگر پدر و مادر هر دو دچار آلرژی یا آسم باشند 50 تا 70 درصد موارد ممکن است فرزندشان دچار رینیت آلرژیک شود . بیمارانی که سابقه اگزما دارند در 80 درصد موارد ممکن است دچار رینیت آلرژیک یا آسم یا هر دو بشوند . شیوع رینیت آلرژیک در بیمارانی که سابقه آسم دارند بیشتر است . در معاینه بالینی بیمارانی که دچار رینیت آلرژیک هستند معمولاً پلک های تحتانی پف آلود و تیره است . گاهی خطوطی زیر پلکهای تحتانی دیده می شود ( Morgan Dennie line ) .
در اثر خارش بینی که این بیماران دارند و مرتباً نوک بینی را بطرف بالا مالش می دهند شیارهای عرضی در پائین بینی دیده می شود .
ملتحمه چشمها ممکن است پرخونی داشته باشد . در معاینه گوش پرده تمپان این بیماران را از نظر وجود عفونت یا مایع پشت پرده تمپان بررسی نمائیم .
در معاینه سوراخهای بینی ، توربینت های بینی متورم و رنگ آن قرمز مایل به آبی ولی کم رنگ می باشند ترشح بینی معمولاً روشن و گاهی سفید رنگ است . اگر ترشح رنگی بصورت زرد یا سبز باشد عفونت ویروسی و یا سینوزیت را باید مد نظر داشته باشیم . چون پولیپ بینی بندرت در بچه ها دیده می شود در معاینه بینی اگر پولیپ مشاهده شد باید بفکر حساسیت به آسپیرین و بیماری فیبروزکیستیک باشیم . در اسمیر بینی بیماران دچار رینیت آلرژیک ائوزینوفیل مشاهده می شود . وجود نوتروفیل نشانه عفونت مانند سینوزیت است . در CBC این بیماران ممکن است تعداد ائوزینوفیل ها بالا باشد ولی طبیعی بودن آنها رینیت آلرژیک را رد نمی کند . از نظر بررسی وجود آتوپی در این بیماران مقدار total IgE را اندازه می گیریم که بالا بودن آن برای تأیید تشخیص بیماری ارزش دارد ولی طبیعی بودن آن وجود رینیت آلرژیک را رد نمی کند . برای بررسی و مشخص شدن آلرژن ایجاد کننده رینیت آلرژیک در بیمار ، می توان از RAST ( Radioallergosorbent test ) استفاده کرد که در مورد شناسائی مایت ها ، آلرژن های سگ و گربه ، گرده علف ها ، گرده درختان ، هرزه علف ها و کپک ها بکار می رود . تست RAST برای آلرژنهائی مانند مایت ها و آلرژنهای گربه و سگ به همان حساسیت تست پوستی است ولی برای آلرژنهائی مانند بعضی گرده ها و غذاها تست RAST به دقیقی تست پوستی نمی باشد . تست پوستی از اختصاصی بودن و حساسیت بالائی برخوردار است و روش ارجح برای تشخیص آلرژن هاست ولی برای انجام آن اگر بیمار آنتی هیستامین مصرف می کرده باید مدتی آنرا قطع کرد تا درجواب تست اختلالی ایجاد نکند . در افرادی که شدت رینیت آلرژیک آنها بحدی است که نتوان آنتی هیستامین ها را قطع کرد و یا درماتیت آتوپیک وسیع دارند چون نمی توان از تست پوستی استفاده کرد از RAST استفاده می کنیم . عیب RAST این است که به اندازه تست پوستی حساس نیست و در مواردیکه مقدار IgE خیلی بالا باشد یا آنتی بادی های بلوک کننده نوع IgG وجود داشته باشد اختلال در این تست ایجاد می شود .
تشخیص افتراقی انسداد مزمن بینی :
1- رینیت آلرژیک 2- رینیت عفونی 3- جسم خارجی 4- رینیت در اثر استفاده از ضد احتقان های موضعی5- رینیت ائوزینوفیلیک غیر آلرژیک 6- رینیت وازوموتور ( کولینرژیک ) 7- رینیت هورمونال ( همراه با حاملگی و هیپوتیروئیدیسم ) 8- سینوزیت 9- انحراف بینی یا بزرگی آدنوئید 10- آترزی ناکامل کوانال ، انسفالوسل ، مننگوسل 11- تومور ( آنژیوفیبروم نازوفارنکس ) 12- بیماری گرانولوماتوز 13- نشت CSF در اثر شکستگی یا تومور صفحه cribriform .
رینیت ائوزینوفیلیک غیر آلرژیک :
این بیماران همانند بیمارانی که رینیت آلرژیک دارند دچار آبریزش فراوان بینی بصورت آبکی و موکوئید ، گرفتگی بینی ، عطسه های پاروکسیسمال و خارش مخاط بینی ، کام و چشم ها هستند و در صورتیکه در معرض دود سیگار یا بوی تند و تغییرات آب و هوا قرار بگیرند دچار علائم می شوند تظاهرات بصورت موجود در سراسر سال ( perennial ) ولی متناوب بروز می کند ولی شواهدی که نشان بدهد اینها به آلرژن حساس شده اند را نمی توان توسط تست پوستی یا RAST نشان داد . بالغینی که به این نوع رینیت دچار هستند ممکن است پولیپ بینی نیز داشته باشند . این عارضه ممکن است تظاهر اولیه شروع رینیت آلرژیک باشد .
رینیت وازوموتور :
رینیت غیر عفونی است که مشخصه آن افزایش فعالیت پاراسمپاتیک و افزایش پاسخ دهی پاتولوژیک مخاط بینی است . این بیماری در کودکان نادر است . علائم ممکن است در سراسر سال یا متناوب باشد .
علائم رینیت در اینها اغلب با تغییرات درجه حرارت محیط یا وضعیت بیمار یا قرار گرفتن در معرض مواد محرک تظاهر می کند . علائم اصلی عبارتند از : گرفتگی بینی و ترشح فراوان آبکی بینی . در معاینه بینی مخاط بینی متورم و صورتی است . در ترشح بینی اینها ائوزینوفیل وجود ندارد و IgE توتال سرم نرمال است . و با تست پوستی و RAST علائمی دال بر حساسیت در مقابل آنتی ژن ها یافت نمی شود .
رینیت در اثر جسم خارجی :
وقتی بچه ای ترشح بد بو و یا خون آلود یک طرفه بینی داشته یا ترشحات بینی به درمان مناسب پاسخ ندهد باید به این بیماری فکر کرد . با خارج ساختن جسم خارجی علائم بهبود می یابد .
رینیت عفونی مزمن :
با ترشحات چرکی بینی همراه است و گاهی تب خفیف ، سرفه ، گلودرد و احساس ناخوشی در اینها موجود است . سینوزیت و عفونت عود کننده گوش میانی اغلب وجود دارد . رینیت مزمن و سینوزیت در سندرم اختلال عمل مژکها ( ciliary dysfunction syndrome ) دیده می شود و با اتیت میانی مزمن ترشحی ، برونشکتازی و در بعضی موارد situs inversus همراه می باشد .
رینیت داروئی ( Rhinitis medicamentosa ) : در اثر استفاده طولانی مدت داروهائی که خاصیت وازوکنستریکتیو روی مخاط بینی دارند ایجاد می شود . این داروها شامل مصرف موضعی نفازولین ، اکسی متازولین ، فنیل افرین ، افدرین یا کوکائین می باشند . مخاط بینی اغلب شکننده و قرمز بنظر می رسد ، رینوره اول کم ولی بعداً زیادتر می شود . رینیت در اثر مصرف استروئیدهای کنتراسپتیو ، داروهای ضد فشار خون مانند رزرپین ، هیدرالازین ، گوانتیدین ، متیل دوپا ، پرازوسین ، پروپرانولول و تیمولول و داروهایی مانند تیوریدازین و پرفنازین می تواند ایجاد شود .
در دوران حاملگی اغلب رینیت مشاهده می شود .
رینیت آتروفیک اولیه :
نحوه انتقال بصورت اتوزومال غالب است بندرت در افراد جوان دیده می شود و اغلب در حوالی بلوغ تظاهر می کند . در بیماران مسن تر رینیت آتروفیک معمولاً ثانویه به عفونت ، گرانولوما ، ضربه و جراحی است . قسمت اعظم سلولهای اپی تلیال مخاط بینی بدون مژک هستند . سوراخ های بینی گشادند با اینحال بیمار شکایت از گرفتگی بینی دارد . ترشحات بد بوی بینی ، کبره و عدم درک بو کاراکتریستیک است .
پولیپ های بینی : بصورت عارضه رینیت یا بعنوان ماهیتی جداگانه بروز می کنند . در کودکان و نوجوانان پولیپ های حقیقی غیر شایع اند و وقتی دیده شوند احتمال بیماری فیبروزکیستیک بایستی مطرح شود . حدود یک چهارم بیمارانی که فیبروزکیستیک دارند دچار پولیپ بینی می شوند که می تواند اولین تظاهر بیماری باشد این بیماران ترشحات متناوب بینی چرکی حاوی نوتروفیل داشته و به کورتیکواستروئیدهای موضعی بینی جواب خوبی نمی دهند .
درمان رينيت آلرژيك :
افرادی که دچار رینیت آلرژیک هستند باید از مواد موجود در محیط زندگی که باعث برانگیخته شدن عطسه ، آبریزش بینی و خارش بینی و گرفتگی بینی می شوند پرهیز کنند . بچه هائی که به گرد و خاک خانه ، مایت ، کپک ها ، آلرژنهای حیوانات و گرده گیاهان حساس هستند بایستی در محیطی که تا حد امکان فاقد این مواد باشد زندگی کنند واگر در معرض یکی از این آلرژنهائی که به آن حساسند قرار گرفتند باید دست و صورت را بشویند حفره بینی را با محلول ایزوتونیک نمکی شستشو دهند و لباسهایشان را عوض کنند . مواد محرک غیر اختصاصی مانند دود تنباکو ، بوی رنگ ، گرد و خاک گچ ، گرد و خاک جاده ممکن است باعث ایجاد علائم در افراد مبتلا به رینیت آلرژیک شود . موقع جارو کردن اطاق این افراد در محل نباشند و درب اطاق را باز گذاشت تا گرد و خاک کاملاً خارج شود . ورزش منظم و شدید بطور موقت باعث تنگی عروق بینی و رفع گرفتگی بینی در بسیاری از مبتلایان به رینیت آلرژیک می شود .
از تغییرات ناگهانی هوا و غذاهای داغ و پر ادویه باید بپرهیزند . اساس درمان داروئی رینیت آلرژیک ، انتاکونیست های گیرنده های H1( آنتی هیستامین ها ) ، داروهای آدرنرژیک و آنتی کولینرژیک ، دی سدیم کروموگلیکات و استروئیدهای موضعی بینی است . ایمونوتراپی نحوه دیگر درمان در این بیماران می باشد . شستشوی بینی با نرمال سالین در 50% بیمارانی که رینیت آلرژیک دارند مؤثر است وباعث شستشوی آلرژنهای قرار گرفته در روی مخاط بینی می شود . آب معمولی چون هیپوتونیک است باعث ادم مخاط و گرفتگی بیشتر بینی می شود .
از نسل اول آنتی هیستامین ها ، کلرفنیرآمین مالئات با دوز 35/0 میلی گرم برای هر کیلو گرم وزن روزانه یا دیفن هیدرامین با دوز 5 میلی گرم برای هر کیلوگرم وزن روزانه تجویز می شود . داروهای نسل اول به علت اینکه از سد خونی مغزی عبور می کنند باعث خواب آلودگی می شوند .
از داروهای نسل دوم لوراتادین و ستیریزین را می توان نام برد که در ایران موجود می باشند . اینها از سد خونی مغزی عبور نکرده یا خیلی کم عبور می کنند و باعث خواب آلودگی نمی شوند . لوراتادین آنتی هیستامین نسل دوم است که حالت خواب آور واثرات آنتی موسکارینی ندارد . مقدار مصرف آن بین سنین 2-12 سالگی ( زیر 30 کیلوگرم ) 5 میلی گرم یکبار در روز و بالاتر از 12 سالگی 10 میلی گرم یکبار در روز است . افرادی که ناراحتی کبدی دارند باید دوز کمتری بگیرند .
ستیریزین متابولیت هیدروکسی زین بوده و خاصیت mast cell stabilizing نیزدارد . اثر خواب آوری آن کم است و خاصیت آنتی موسکارینی ندارد . برای سنین 2-5 سال 5/2-5 میلی گرم و بالای 6 سال 5-10 میلی گرم یکبار در روز یا منقسم به دو دوز تجویز می شود .
کتوتیفن ( ketotifen ) : آنتی هیستامینی است که همانند کرومولین خاصیت تثبیت غشاء دارد و بعنوان پروفیلاکسی در درمان آسم بکار می رود . جهت کنترل رینیت آلرژیک هم می توان از آن استفاده کرد . دوز آن در بزرگسالان هر 12 ساعت 1 میلی گرم که در صورت نیاز تا دو میلی گرم هر 12 ساعت می توان افزایش داد . دوز آن در بالای 3 سالگی 1 میلی گرم هر 12 ساعت و 6 ماهگی تا 3 سالگی 5/0 میلی گرم هر 12 ساعت می باشد . دوز آن را اگر بخواهیم بر حسب وزن تعیین کنیم 05/0میلی گرم به ازای هر کیلو گرم وزن هر 12 ساعت است . این دارو بعد از غذا تجویز می شود ، خواب آور است و اشتهای بیمار را زیاد می کند . مصرف آن در افرادی که داروی ضد دیابت خوراکی metformin استفاده می کنند ممکن است باعث کاهش پلاکتهای خون ( ترومبوسیتوپنی ) بشود .
Ipratropium bromide : داروی آنتی کولینرژیک موضعی است که با غلظت 03/ درصد مصرف می شود . آبریزش بینی را در بیمارانی که رینیت آلرژیک یا وازوموتور دارند کم می کند . مخاط بینی را جمع نمی کند ولی جلوی ترشحات را می گیرد . 2 اسپری در هر بینی 2-3 بار در روز مصرف می شود . این دارو اثری روی کاهش عطسه یا خارش بینی یا گرفتگی بینی ندارد .
کرومولین سدیم :
برای درمان رینیت آلرژیک فصلی و دائمی بکار می رود . حدود 4-7 روز طول می کشد تا اثرش ظاهر شود . کلاً کمتر از کورتیکو استروئید های موضعی تأثیر دارد . 1 اسپری در هر سوراخ بینی هر 4-6 ساعت مصرف می شود . برای اثر ماکزیموم حدود 4 هفته وقت لازم است . در موارد اختلال شدید کبدی و کلیوی نباید تجویز شود . برای رینیت آلرژیک بچه ها داروی ارجح است. این دارو روی رینیت ائوزینوفیلیک غیر آلرژیک اثر قابل توجهی ندارد . این دارو آزاد شدن مواد واسطه ای از mast cell های انسان را مهار می کند ولی این اثر مهاری را روی بازوفیل ها ندارد .
Montelukast : به عنوان درمان تک داروئی رینیت آلرژیک بکار می رود ودر افرادی که گرفتگی بینی بیشترین شکایت آنها ست بهترین اثرش را دارد . می تواند همراه با آنتی هیستامین های نسل دوم برای اثر بیشتر تجویز شود .
این دارو گیرنده های cysteinyl leukotriene راههای هوائی را ممانعت می کند . چون این گیرنده ها در سر تا سر دستگاه تنفسی پراکنده اند این دارو هم روی قسمت فوقانی و هم تحتانی دستگاه تنفسی اثر دارد . دوز آن 10 میلی گرم خوراکی شب موقع خواب است . دوز آن برای سنین 2-4 سالگی 4 میلی گرم و 6-14 سال 5 میلی گرم شب موقع خواب است .
کورتیکواستروئید های استنشاقی :
برای درمان رینیت آلرژیک فصلی و دائمی و رینیت ائوزینوفیلیک غیر آلرژیک مصرف می شود . این داروها فعالیت و تعداد سلولهای التهابی را در مخاط بینی کم کرده باعث کاهش التهاب بینی می شوند اسپری بکلومتازون در بالغین بمقدار 2 اسپری در هر سوراخ بینی دو بار در روز تا کنترل علائم مصرف می شود و سپس به حداقل دوز مؤثر کاهش داده می شود . در کودکان بزرگتر از 6 سال دوز آن مانند بالغین است . Momatasone یا Fluticasone در بالغین به مقدار 1-2 اسپری در هر سوراخ بینی روزی یکبار و در کودکان بالای 4 سال 1 پاف در هر سوراخ بینی روزی یکبار می توان مصرف کرد .
ایمونوتراپی :
برای بیمارانی که مبتلا به رینیت آلرژیک ، آسم IgE mediated و آلرژی به نیش حشرات هستند اندیکاسیون دارد . درماتیت آتوپیک و آلرژی غذائی با ایمونوتراپی بهبود نمی یابند . برای بیمارانی ایمونوتراپی انجام می دهیم که نوع آلرژن مشخص شده ولی بیمار نتواند از مواجهه با آن پرهیز کند یا موقعی که بیمار آلرژی IgE mediated داشته و علائم بیماری او را آزار داده و با درمان داروئی کنترل نشود . نتایج سودمند اغلب تا 6 ماه بعد از شروع درمان خود را نشان نمی دهد . بهبودی ایجاد شده چندین سال ادامه می یابد . مدت مطلوب درمان نامعلوم است ولی اگر بیمار بعد از 3 سال از شروع درمان بهبودی قابل ملاحظه ای نشان داد تزریقات را قطع کرده و بیمار را تحت نظر می گیریم . اگر در بیماری بعد از دو سال ایمونوتراپی بهبودی دیده نشد نباید این روش ادامه داده شود . هر بار که تزریق انجام می دهیم باید بیمار را حداقل 20 دقیقه از نظر واکنش آنافیلاکتیک تحت نظر داشت .
بطور کلی وقتی بیماری به ما مراجعه می کند و با توجه به سابقه و علائم وبررسی هائی که انجام می دهیم می بینیم مبتلا به رینیت آلرژیک است قدم اول توصیه پرهیز از آلرژن هائی است که باعث بروز علائم می شوند . اگر این روش مؤثر نبود از درمان داروئی استفاده می کنیم . برای این منظور از داروهای آنتی هیستامین می توان استفاده کرد که با توجه عوارض کمتر از لوراتادین و ستیریزین می توان سود برد . چون عوارض اسپری های موضعی بینی کمتر است همزمان برای بیمار از اسپری بینی کرومولین یا اسپری کورتیکواستروئید استفاده می کنیم که ابتدا با دوز کامل و بعد از بدست آمدن نتیجه مطلوب مقدار آنرا بتدریج تا حداقل دوز مؤثر کاهش می دهیم . پس از نمایان شدن اثرات درمانی کرومولین یا کورتیکواستروئید داخل بینی می توان آنتی هیستامین را قطع کرد . در بچه ها ابتدا از کرومولین استفاده می کنیم و اگر اثر نکرد بسراغ اسپری کورتیکواستروئید می رویم . برای کمک به برطرف شدن گرفتگی بینی در اوائل درمان می توان از پسودوافدرین خوراکی به مقدار 4 میلی گرم برای هر کیلو گرم وزن منقسم به چهار دوز استفاده کرد . از آنجا که رینیت آلرژیک فرد را مستعد ابتلا به اتیت و سینوزیت می کند این بیماران در این مورد باید تحت نظر باشند .
|
دکتر شیخ الاسلام |