عفونت هاي ناشي از هموفيلوس آنفلوانزا
هموفيلوس آنفلوانزا كوكوباسيل پلئومرفيك گرم منفي است .تعدادي از آنها بوسيله كپسول پلي ساكاريد احاطه شده اند و به 6 تايپ تقسيم بندي مي شوند . شديد ترين ويرولانس را تيپ b دارد. انسان تنها ميزبان طبيعي آن است و در 60-90 درصد بچه هاي سالم جزو فلور طبيعي دستگاه تنفسي است . بيشتر آنها غير قابل تايپ هستند .90 درصد عفونتهاي تهاجمي در سن زير 5 سالگي و تعداد قابل ملاحظه اي از اين موارد زير 2 سالگي ميباشد .سابقه بستري شدن قبلي به خاطر عفونت تهاجمي هموفيلوس آنفلوانزا تيپ b و سابقه اتيت مياني همراه با افزايش خطر براي بيماري تهاجمي است. بالاترين نسبت پيدايش بيماري به طور ثانويه ناشي از هموفيلوس آنفلوانزا در بچه هاي حساس زير 24 ماه كه در خانه با بيمار تماس داشته اند مي باشد .در كشور هائي كه واكسيناسيون روتين در شيرخواران بر عليه هموفيلوس آنفلوانزا انجام ميشود بطور چشمگيري عفونت هاي ناشي از تيپ b كاهش پيدا كرده است .بيشترين نحوه انتقال بيماري در اثر تماس مستقيم يا استنشاق قطرات خارج شده از دستگاه تنفسي حاوي هموفيلوس آنفلوانزا است .افرادي كه دچار بيماري آنمي داسي شكل ،فقدان طحال ،كمبود ايمني اكتسابي يا مادرزادي و بدخيمي ها مي باشند بيشتر در معرض خطر ابتلا به عفونت هاي تهاجمي توسط هموفيلوس آنفلوانزا هستند .بيماريها ي غير تهاجمي هموفيلوس آنفلولانزايي مانند اتيت مياني ،سينوزيت و برونشيت معمولا توسط گونه هاي غير قابل تايپ ايجاد ميگردند.هموفيلوس آنفلوانزا هاي بدون كپسول در نوزادان و بيماران دچار نقص سيستم ايمني مي توانند باعث بيماري تهاجمي بشوند . زماني كه مقاومت به آمپي سيلين در مورد هموفيلوس آنفولانزا مشاهده شد كلرامفنيكل به عنوان داروي انتخابي براي درمان عفونتهاي تهاجمي هموفيلوس آنفولانزا معرفي گرديد . امروزه گونه هاي از هموفيلوس آنفولانزاي نوع b وجود دارند كه به كلرامفنيكل مقاومند كه معمولا ناشي از اعمال اثركلرامفنيكل استيل تراسفراز آنهاست (CAT) ولي به هر حال نادر هستند. مقاومت همزمان به آمپي سيلين و كلرامفنيكل نادر است. مقاومت به كوتريموكسازول و آموكسي سيلين كلاوولانات نيز خيلي كم است .تعداد كمي از هموفيلوس آنفلوانزا ها ئي كه بتا لاكتاماز ترشح نمي كنند به آمپي سيلين مقاومند بنا بر اين به كوآموكسي كلاو نيز مقاومند . اريترومايسين فعاليت ناچيزي روي هموفيلوس آنفلولانزا دارد ولي حدود 99 درصد آنها به ازيترومايسين و حدود 78 در آنها به كلاريترومايسين حساس مي باشند . فلوروكينولونها و سفالوسپورينهاي با طيف وسيع به خوبي روي هموفيلوس آنفلولانزا مؤثرند . سروتيپ b عامل تقريبا تمامي عفونتهاي تهاجمي (invasive ) است و براي درمان آن از سفوتاكسيم يا سفترياكسون استفاده ميكنيم. در موارد درمان خوراكي در صورتي كه مقاومت به آمپي سيلين در اثر توليد بتا لاكتاماز وجود داشته باشد از سفيكسيم يا آموكسي سيلين كلاوولانات يا كلرامفنيكل ميتوان استفاده كرد. از كلرامفنيكل خوراكي براي تكميل در مان مننژيت هموفيلوس آنفلولانزايي ميتوان استفاده كرد زيرا جذب گوارشي خوبي دارد و غلظت بالايي در CSF پيدا ميكند (حدود 50 درصد غلظت سرمي ) و اين مسئله وابستگي به التهاب مننژ هم ندارد . با اين حال كلرامفنيكل را در بيماري بايد مصرف كرد كه استفراغ نكند و دليل قانع كننده اي براي منع درمان تزريقي وجود داشته باشد و ديگر اينكه بتوان غلظت سرمي كلرامفنيكل را اندازه گيري كرد . در موارد مننژيت ناشي از هموفيلوس آنفلوانزا دگزامتازون تزريقي با دوز 6/0 ميلي گرم براي هر كيلو گرم وزن در 24 ساعت منقسم به هر 6 ساعت براي مدت 4 روز اگر مدت كمي قبل يا همزمان با شروع درمان آنتي بيوتيكي شروع شود باعث كاهش شيوع كري دوطرفه خواهد شد .
بيش از 85 درصد بچه هايي كه به سلوليت هموفيلوس آنفلولانزايي مبتلا ميشوند 2 ساله يا كمتر هستند و سابقه قبلي URI دارند. معمولا سابقه قبلي ضربه وجود ندارد و به نظر ميرسد عفونت ناشي از ورود ميكروب به نسج نرم در اثر باكتريمي باشد . سرو گردن و گونه و ناحيه Preseptal شايع ترين نواحي سلوليت هستند . سلوليت حدود مشخصي ندارد و دردناك و سفت است . مننژيت و آرتريت سپتيك ممكن است به دنبال سلوليت عارض شوند (به خصوص اگر كودك كمتر از 18 ماه سن داشته يا تب دار باشد) و بايد LP تشخيصي انجام داد. عفونت لايه هاي نسجي سطحي كه در قسمت قدامي سپتوم اربيت هستند سلوليت پرسپتال ناميده ميشود كه هموفيلوس آنفلوانزا عامل مهم آن است و با تب ، ادم ، حساسيت در لمس ، گرمي پلك و گاهي تغيير رنگ ارغواني مشخص ميشود . ترشح ملتحمه اي نيز ممكن است همراه آن باشد. پنوموكك استافيلوكك طلايي و استرپتوكك گروه Aنيز ميتوانند باعث سلوليت پرسپتال با همين علائم بشوند.
ادامه مطلب