عفونتهاي پنوموككي:

عفونتهاي پنوموككي:

 

پنوموكك به صورت طبيعي در دستگاه تنفسي فوقاني اغلب افراد  ساكن است و ميتواند به صورت مهاجم درآيد.بيش از 90 در صد افراد 6 ماهه تا 5 ساله زماني در نازوفارنكس خود داراي پنوموكك بوده اند. شايعترين عامل اتيت حاد مياني و پنوموني اكتسابي در جامعه و يكي ازعوامل شايع مننژيت است . حداكثر شيوع مننژيت با آن در شير خواران 3- 5  ماهه و در مورد اتيت مياني 6-12 ماهه و در مورد بستري شدن به علت پنوموني از 13-18 ماهه است. واكسيناسيون گسترده توسط واكسن 7 ظرفيتي پنوموكك باعث كم شدن تعداد افرادي كه كارير اين ارگانيسم در نازوفارنكس هستند شده ودر نتيجه موجب كاهش عفونت هاي پنوموككي گرديده است.پنوموكك 90 سروتايپ دارد. فقط انواع كپسول دار باعث بيماري جدي در انسان مي شوند.سروتيپ هاي 19F،23F ،4 ، 6B ، 9V ، 14 از گونه هاي تهاجمي در كودكانند و از اينها 6B  ،9V ، 19F و 14 اغلب به پني سيلين حساس نيستند. در جنس مذكر عفونت شايعتر است . بيماري پنوموككي اغلب به دنبال عفونت ويرال دستگاه تنفس ايجاد ميشود.بيماري پنوموككي به طور اسپوراديك عارض مي شود و پنوموكك توسط قطرات تنفسي از شخصي به شخص ديگر انتقال مي يابد. كمبود اجزاي ترمينال كمپلمان (C3 –C9) همراه با عفونتهاي چركي عود كننده منجمله با پنوموكك است. كمبود C2 هم با عفونت پنوموككي همراه است. در بيماراني كه طحال ندارند كمبود اپسونيزاسيون و فقدان عمل فيلتراسيون طحال باعث عفونت پنوموككي مي شود.افراد دچار بيماري داسي شكل ،فقدان طحال ، كمبود ايمني هومورال ، عفونت HIV  ، بعضي بدخيمي ها ( لوسمي و لمفوم ) ،بيماري هاي مزمن قلبي ، كليوي( به خصوص سندرم نفروتيك )  ،بيماري مزمن ريوي و نشت CSF بيشتر دچار عفونت پنوموككي مي شوند.پنوموكك باعث پنوموني ، سينوزيت ، اتيت مياني ،باكترمي مخفي در شيرخواران و كودكان كم سن و سپتي سمي ميشود و در كشورهائي كه واكسيناسيون روتين پنوموكك در شيرخواران انجام نمي شود عامل بيش از 80 در صد باكترمي به صورت تب بدون علت مشخص در كودكان 2 – 36 ماهه است.آبسه هاي پنوموككي دستگاه تنفسي فوقاني ، لارنگو تراكئو برونشيت و پريتونيت نادرند. عوارض لوكال به صورت آمپيم، پريكارديت ، ماستوئيديت ،آبسه اپي دورال و مننژيت ميباشند. به دنبال باكترمي ممكن است بيمار دچار مننژيت ، استئوميليت ،آرتريت و آبسه چركي مغز بشود. DIC ، HUS از عوارض نادر عفونت پنوموككي هستند.عاقلانه است كه از كودكان زير 36 ماه كه تب بدون علائم لكاليزه دارند و توكسيك هستند و يا لكوسيتوز دارند كشت خون انجام شود. لكوسيتوز معمولا چشمگيراست به طوري كه تعداد WBC بالاي 15000 وممكن است تا 30000 باشد.در بعضي موارد عفونت شديد پنوموككي مانند مننژيت ممكن است تعداد لكوسيت ها پائين بوده وشيفت به سمت چپ داشته باشند.قبل از پيدايش پنوموكك هاي مقاوم به پني سيلين ، پني سيلين داروي انتخابي عفونت هاي پنوموككي بود.در ده سال گذشته موارد مقاومت متوسط و بالا به پنوموكك و مقاومت در برابر چند دارو (پني سيلين ، تتراسيكلين ، كلرامفنيكل ،ريفامپين ،اريترومايسين ،سولفاميدها و كليندامايسين )  افزايش يافته است .مقاومت بيشتر در سروگروپ هاي 6 ، 9، 14 ،19 و 23 ديده مي شود و اتفاقا همين سروگروپ ها از شايع ترين عوامل عفونت هاي پنوموككي در بچه ها هستند. در موردپنوموكك هاي حساس به پني سيلين MIC كمتر از 06/ ميلي گرم در ليتر مي باشد.بعضي از پنوموكك ها بطور متوسط به پني سيلين مقاومند (MIC ما بين 1/0 – 1 ميلي گرم در ليتر )  .در مورد آنهايي كه خيلي به پني سيلين مقاومندMIC مساوي يابيشتر از 2 ميلي گرم در ليتر است. مقاومت به وانكومايسين گزارش نشده است. پني سيلين درمان انتخابي گونه هاي حساس به پني سيلين است .پني سيلين V خوراکیmg/kg/day 100-50  منقسمبه هر 6-8 ساعت براي عفونتهاي خفيف بكار ميرود. پني سيلين G وريدي 200تا250 هزار واحد به ازاي هر كيلو گرم وزن در 24 ساعت براي باكتريمي و پنوموني و 300 هزار واحدبه ازاي هر كيلوگرم وزن در 24 ساعت منقسم به هر 4 – 6 ساعت به صورت وريدي براي مننژيت بكار ميرود. در مواردي كه عامل مننژيت ، پنوموككي است كه بطور متوسط به پني سيلين حساس است وانكومايسين 60mg/kg/24h منقسم به هر 6 ساعت درمان انتخابي است .تا معلوم شدن حساسيت پنوموكك به ساير آنتي بيوتيك ها از وانكومايسين با همين دوز در درمان عفونت هاي پنوموككي با مقاومت بالا به پني سيلين كه باعث عفونت به غير از مننژيت شده اند نيز استفاده مي شود.ريفامپين با دوز 20 ميلي گرم براي هر كيلو گرم وزن در 24 ساعت منقسم به هر 12 ساعت در مواد عفونت شديد يا مقاوم مصرف ميشود. در موارد گونه هاي مقاوم به پني سيلين مقاومت به سفالوسپورين هاي نسل سوم مانند سفوتاكسيم و سفترياكسون شايع است با اين حال به جز در مورد مننژيت ،در مواردي كه مقاومت متوسط به پني سيلين وجود دارد سفوتاكسيم (300 ميلي گرم براي هر كيلوگرم وزن در 24 ساعت منقسم به هر 8 ساعت) يا سفترياكسون 100 ميلي گرم براي هر كيلو گرم وزن منقسم به هر 12 تا 24 ساعت همرا ه با وانكومايسين يا بدون آن مصرف مي شود. در مورد بيماري هاي تهاجمي پنوموككي خارج از CNS  مانند پنوموني لوبر يا باكترمي معمولا دوز بالاي سفترياكسون يا سفوتاكسيم موثر است (حتي اگر توسط پنوموكك هاي با مقاومت متوسط يا بالا به سفالوسپورين ها ايجاد شده باشد ).در موارد آلرژي به پني سيلين در بيماراني كه عفونت CNSندارند از اريترومايسين _ سفالوسپورين ها،كوتريموكسازول و كلرامفنيكل ،كليندامايسين ميتوان استفاده كرد . در مناطقي كه شيوع گونه هاي مقاوم به پني سيلين در حال افزايش است درمان ابتدايي بيماراني كه مشكوك به مننژيت پنوموككي هستند وانكومايسين است.براي در مان عفونت هاي غير خطير مانند اتيت حاد مياني در مواردي كه احتمال ميدهيم ناشي از پنوموكك با مقاومت متوسط به پني سيلين باشد از آموكسي سيلين با دوز 80 – 90 ميلي گرم براي هر كيلو گرم وزن در 24 ساعت استفاده مي كنيم .

واكسن كنژوگه پلي ساكاريدي پنوموككي 7 ظرفيتي باعث پاسخ ايمني در حدود 90 درصد شيرخواراني كه اين واكسن را در 2 و 4 و 6 ماهگي ودوز يادآور آنرا در 12 – 15 ماهگي دريافت مي كنند مي شود .اين واكسن حالت ناقلي در نازوفارنكس را در اين شيرخواران در مورد سوش هائي كه در واكسن وجود دارد تا 70 در صد كم مي كند.

اين واكسن كه در حال حاضر در بعضي كشور ها به طور روتين براي واكسيناسيون شيرخواران به كار مي رود شامل سروتيپ هاي 4 ، 6B ،9V ، 14 ، 19F ،23F ,و 18C مي باشد كه باعث كاهش عفونت هاي تهاجمي در بيش از 93 در صد موارد و پنوموني لوبر در بيش از 73 در صد موارد و اتيت مياني در 7 درصد موارد مي شود.

كودكان با سن دو سال به بالا كه ريسك بالا دارند ( فقدان طحال ، بيماري سيكل سل ، كمبود ايمني ، عفونت HIV ،بيماري هاي مزمن قلبي ريوي وكليوي (به خصوص سندرم نفروتيك ) از تزريق واكسن 23 ظرفيتي پنوموككي سود مي برند .دوز ياد آور اين واكسن 3 سال بعد از دوز اول در كودكاني كه در هنگام تزريق دوز يادآور زير 10 سال دارند و 5 سال بعد از دوز اوليه در مورد كودكاني كه در هنگام تزريق دوز ياد آور واكسن 10 سال يا بيشتر دارند توصيه مي شود .

چون تزريق واكسن نمي تواند جلوي همه موارد عفونت هاي پنوموككي تهاجمي را بگيرد در كودكاني كه ريسك بالا دارند بايد براي پيشگيري از پني سيلين V خوراكي 125  ميلي گرم دو بار در روز براي كودكان زير 3 سال و 250 ميلي گرم دو بار در روز براي سن بالاي 3 سال استفاده كرد. تزريق بنزاتين پني سيلين 600000 واحد هر 3 – 4 هفته براي كودكاني كه تا 27 كيلو گرم وزن دارند و 1200000 واحد براي كساني كه بيش از 27 كيلو گرم وزن دارند نيز براي پروفيلاكسي به كار ميرود.اريترومايسين براي كساني كه به پني سيلين آلرژي دارند به كار ميرود ولي اثر ثابت شده اي ندارد.

پروفيلاكسي را ميتوان  در مورد بيماري داسي شكل در صورتي كه بيمار دوره كامل واكسيناسيون پنوموككي را دريافت كرده باشد و تا آنموقع بيماري تهاجمي پنوموككي نشده باشد بعد از سن 5 سالگي قطع كرد.دادن پروفيلاكسي حداقل تا 2 سال بعد از اسپلنكتومي و تا 5 سالگي بايد ادامه يابد.

از آنجائي كه در طول درمان ممكن است پنوموكك هاي مقاوم به پني سيلين بوجود بيايند بنابراين به پروفيلاكسي با پني سيلين نبايد كاملا مطمئن بود و در صورتي كه بيمار دچار تب شد صرف نظر از وضعيت واكسيناسيون و درمان پروفيلاكتيك بايد هر چه زودترمورد ارزيابي ودرمان مناسب قرار بگيرد.

 

                                                                  

 

Erythrocyte sedimentation rate

 

 تغييرات سرعت سديمانتاسيون گلوبول هاي قرمز  

Erythrocyte sedimentation rate   

 

ESR  در آنمي ، هيپركلسترولمي ،حاملگي و بيماري هاي التهابي بالا ميرود.

 

ESR  در آنمي داسي شكل ، آنيزوسيتوز،اسفروسيتوز ، آكانتوسيتوز ، پلي سيتمي ،لكوسيتوز شديد، دوز بالاي كورتيكواستروئيدها ،نمونه خون سرد يا از قبل مانده ،هبپوفيبرينوژنمي يا آفيبرينوژنمي ، مبكروسيتوز ، CHF ، وجود لخته در نمونه خون مورد آزمايش، تريشينوز ،سياه سرفه ، كاشكسي  پائين مي آيد.درجه حرارت بدن ، مصرف آسپيرين ،داروهاي NSAID روي آزمايش ESR اثري ندارد.

 

 

 

حجم طبيعي خون بدن در سنين مختلف

 

        نوزادان نارس         90 – 105 ميلي ليتر براي هركيلوگرم وزن

      

        نوزاد ترم                78 – 86 ميلي ليتر براي هركيلوگرم وزن

 

         1 – 12 ماهگي      73 - 78 ميلي ليتر براي هركيلوگرم وزن

 

         1 – 3 سالگي       74 – 82 ميلي ليتر براي هركيلوگرم وزن

 

         4 – 6 سالگي      80 – 86  ميلي ليتر براي هركيلوگرم وزن

 

         7 – 18 سالگي     83 - 90 ميلي ليتر براي هركيلوگرم وزن

 

            بالغين              68 – 88 ميلي ليتر براي هركيلوگرم وزن

 

 

 

 

          فاكتور هاي وابسته به ويتامين K  :

          فاكتور هاي  2  و  7  و  9  و  10 و پروتئين S و پروتئين C مي باشند.

 

         زمان PT : وابسته به فاكتور هاي  1 و  2 و  5  و  7  و 10 بوده وبراي بررسي

         وكنترل درمان با وارفارين مفيد است .كمبود ويتامين K ومصرف وارفارين باعث

         طولاني شدن آن مي شود.

     

         APTT  : زمان آن وابسته به فاكتور هاي 1 و 2  و 5  و 8 و 9 و 11 و12 است و

         براي كنترل كردن درمان با هپارين مفيد است .

 

          

 

       

 

 

ادامه مبحث عفونت هاي هموفيلوس آنفلوانزايي

ادامه مبحث عفونت هاي هموفيلوس آنفلوانزايي

 

عامل اپيگلوتيت حاد تقريبا هميشه هموفيلوس آنفلوانزاي نوع b است (استرپتوكك گروه A و پنوموكك نيز گاهي ميتوانند باعث اپيگلوتيت حاد بشوند).
 اين بيماري بيشتر در بچه هاي 2- 7 ساله ديده ميشود در 25 درصد موارد اگر راديوگرافي ريه براي اينها انجام شود پنوموني هم دارند بعد از انجام اقدامات لازم براي باز نگهداشتن راه هوايي درمان آنتي بيوتيكي شروع ميكنيم كه بصورت تزريقي (سفوتاكسيم يا سفترياكسون) و براي مدت 7 روز ادامه مي دهيم.

آرتريت سپتيك ناشي از هموفيلوس آنفلوانزا معمولا مفاصل بزرگ را گرفتار ميكند و چون عفونتهاي ديگري مانند مننژيت ممكن است همراه آن بروز كند براي اينها LP تشخيصي بايد انجام شود. معمولا يك مفصل مبتلا ميشودولي حدود 6 درصد موارد چند مفصل ممكن است گرفتار شوند .

استئوميليت هموفيلوس آنفلوانزايي شايع نيست .در زير 3 سالگي به عنوان يك عامل اتيولوژيك محسوب ميشود به خصوص اگر بطور همزمان آرتريت چركي هم وجود داشته باشد . هموفيلوس آنفلوانزا ميتواند تب بدون وجود كانون عفوني واضح بدهد. لكوسيتوز 15000و بالاتر و تب 39 درجه سانتي گراد و بالاتر در اين بيماران ديده ميشود حدود 27 درصد بچه هايي كه باكتريمي هموفيلوس آنفلوانزايي نوع b بصورت occult دارند اگر درمان نشوند دچار مننژيت ميشوند . اگر هيچ منبعي براي عفونت پيدا نشود و بچه تب دار باقيمانده و بيمار به نظر برسد بايستي LP تشخيصي به عمل آيد و راديو گرافي ريه براي آنها انجام شود . اين بيماران بايستي بستري شده و براي آنها آنتي بيوتيكي تزريقي (سفترياكسون يا سفوتاكسيم )  شروع شود .

به ندرت هموفيلوس آنفلوانزا ميتواند علت عفونت ادراري هم باشد .

هموفيلوس آنفلوانزا ي نوع b ميتواند باعث Uvulitis بشود كه نادر است و ميتواند همراه فارنژيت يا اپيگلوتيت بوده يا به تنهايي بروز كند (استرپتوكك گروه   Aنيز ميتواند باعث Uvulitis بشود). درمان با آنتي بيوتيكي تزريقي است .

درنوزاداني كه عفونت هموفيلوس آنفلوانزايي تهاجمي دارند انواع غير قابل تايپ از سروتيپ b شايعترند(اگر چه هردونوع نادرند).

موقعي كه بيماري در 24 ساعت اول زندگي تظاهر كند بخصوص اگر مادر كوريوآمنيونيت يا PROM داشته باشد احتمال دارد انتقال ارگانيسم به بچه از طريق دستگاه ژنيتال مادر انجام شده باشد . نسبت انتقال به نوزاد توسط مادراني كه كلونيزه شده اند تا 50 درصد ميرسد . نوزاد دچار علائم باكتريمي، پنوموني ، RDS با شوك ،كونژونكتيويت ،آبسه پوست سر يا سلوليت يا مننژيت ميتواند باشد .

بيماريهاي غير تهاجمي شامل اتيت مياني است كه بيشتر هموفيلوس آنفلوانزاهاي ايجادكننده آن غير قابل تايپ هستندو موارد كمي ناشي از سروتيپ b ميباشد .

بچه هاي غير واكسينه كه در تماس نزديك با بيمار بوده اند و كمتر از 48 ماه دارند در معرض خطر زياد ابتلا به عفونت تهاجمي هستند . خطر بيماري ثانويه به طور معكوس با سن رابطه دارد (در بچه هاي بزرگتر از 3 ماه ). حدود نيمي از بيماري ثانويه مابين افراد حساسي كه در خانه با بيمار در تماس بوده اند در هفته اول بعد از بستري شدن بيمار به وقوع مي پيوندند .

هدف پروفيلاكسي جلوگيري از ابتلا به عفونت  هموفيلوس آنفلوانزاي تايپ b در بچه هاي حساس، ناشي از تماس با اطرافيان از طريق از بين بردن كلونيزاسيون در افرادي كه با او در تماس نزديك هستند ميباشد.دادن ريفامپين به خود بيمارو تمامي افرادي كه در تماس نزديك با بيمار بوده اند  اگر يك يا چند بچه زير 48 ماهه كاملا واكسينه نشده در خانواده دارند انديكاسيون دارد .

به والدين بچه هايي كه در اثر بيماري تهاجمي تيپ b  بستري شده اند بايستي گفته شود كه خطر بالايي در مورد بروز بيماري ثانويه توسط اين ارگانيسم در بچه هاي كوچك آن خانه وجود دارد .

نحوه تجويز ريفامپين براي پيشگيري عفونت هموفيلوس آنفلوانزائي:

نوزادان  :10 ميلي گرم براي كيلوگرم وزن در روز به صورت دوز واحد به مدت 4 روز پي در پي

كودكان با سن بيش از يك ماه  : 20 ميلي گرم براي هر كيلو گرم وزن در روز (حد اكثر 600 ميلي گرم ) به صورت دوز واحد به مدت 4 روز پي در پي

بالغين  :600 ميلي گرم در روز به صورت دوز واحد به مدت 4 روز پي در پي

زناني كه كنتراسپتيو خوراكي مصرف مي كنند در مدت مصرف ريفامپين بايد از روش هاي ديگر پيشگيري از حاملگي استفاده كنند.

عفونت هاي ناشي از هموفيلوس آنفلوانزا

عفونت هاي ناشي از هموفيلوس آنفلوانزا

 

هموفيلوس آنفلوانزا كوكوباسيل پلئومرفيك گرم منفي است .تعدادي از آنها بوسيله كپسول پلي ساكاريد احاطه شده اند و به 6 تايپ تقسيم بندي مي شوند . شديد ترين ويرولانس را تيپ b  دارد. انسان تنها ميزبان طبيعي آن است و در 60-90 درصد بچه هاي سالم جزو فلور طبيعي دستگاه تنفسي است . بيشتر آنها غير قابل تايپ هستند .90 درصد عفونتهاي تهاجمي در سن زير 5 سالگي و تعداد قابل ملاحظه اي از اين  موارد زير 2 سالگي ميباشد .سابقه بستري شدن قبلي به خاطر عفونت تهاجمي هموفيلوس آنفلوانزا تيپ b و سابقه اتيت مياني همراه با افزايش خطر براي بيماري تهاجمي است. بالاترين نسبت پيدايش بيماري به طور ثانويه ناشي از هموفيلوس آنفلوانزا در بچه هاي  حساس زير 24 ماه كه در خانه با بيمار تماس داشته اند مي باشد .در كشور هائي كه واكسيناسيون روتين در شيرخواران بر عليه هموفيلوس آنفلوانزا انجام ميشود بطور چشمگيري عفونت هاي ناشي از تيپ b كاهش پيدا كرده است .بيشترين نحوه انتقال بيماري در اثر تماس مستقيم يا استنشاق قطرات خارج شده از دستگاه تنفسي حاوي هموفيلوس آنفلوانزا است .افرادي كه دچار بيماري آنمي داسي شكل ،فقدان طحال ،كمبود ايمني اكتسابي يا مادرزادي و بدخيمي ها مي باشند بيشتر در معرض خطر  ابتلا به عفونت هاي تهاجمي توسط هموفيلوس آنفلوانزا هستند .بيماريها ي غير تهاجمي هموفيلوس آنفلولانزايي مانند اتيت مياني ،سينوزيت و برونشيت معمولا توسط گونه هاي  غير قابل تايپ ايجاد ميگردند.هموفيلوس آنفلوانزا هاي بدون كپسول در نوزادان و بيماران دچار نقص سيستم ايمني مي توانند باعث بيماري تهاجمي بشوند . زماني كه مقاومت به آمپي سيلين در مورد هموفيلوس آنفولانزا مشاهده شد كلرامفنيكل به عنوان داروي انتخابي براي درمان عفونتهاي تهاجمي هموفيلوس آنفولانزا معرفي گرديد . امروزه گونه هاي از هموفيلوس آنفولانزاي نوع b وجود دارند كه به كلرامفنيكل مقاومند كه معمولا ناشي از  اعمال اثركلرامفنيكل استيل تراسفراز آنهاست (CAT) ولي به هر حال نادر هستند. مقاومت همزمان به آمپي سيلين و كلرامفنيكل نادر است. مقاومت به كوتريموكسازول و آموكسي سيلين كلاوولانات نيز خيلي كم است .تعداد كمي از هموفيلوس آنفلوانزا ها ئي كه بتا لاكتاماز ترشح نمي كنند به آمپي سيلين مقاومند بنا بر اين به كوآموكسي كلاو نيز مقاومند . اريترومايسين فعاليت ناچيزي روي هموفيلوس آنفلولانزا دارد ولي حدود 99 درصد آنها به ازيترومايسين و حدود 78 در آنها به كلاريترومايسين حساس مي باشند . فلوروكينولونها و سفالوسپورينهاي با طيف وسيع به خوبي روي هموفيلوس آنفلولانزا مؤثرند . سروتيپ b عامل تقريبا تمامي عفونتهاي تهاجمي (invasive ) است و براي درمان آن از سفوتاكسيم يا سفترياكسون استفاده ميكنيم. در موارد  درمان خوراكي در صورتي كه مقاومت به آمپي سيلين در اثر توليد بتا لاكتاماز وجود داشته باشد  از سفيكسيم يا آموكسي سيلين كلاوولانات يا كلرامفنيكل ميتوان استفاده كرد. از كلرامفنيل خوراكي براي تكميل در مان مننژيت هموفيلوس آنفلولانزايي ميتوان استفاده كرد زيرا جذب گوارشي خوبي دارد و غلظت بالايي در CSF پيدا ميكند (حدود 50 درصد غلظت سرمي ) و اين مسئله وابستگي به التهاب مننژ هم ندارد . با اين حال كلرامفنيكل  را در بيماري بايد مصرف كرد كه استفراغ نكند و دليل قانع كننده اي براي منع درمان تزريقي وجود داشته باشد و ديگر اينكه بتوان غلظت سرمي كلرامفنيكل را اندازه گيري كرد . در موارد مننژيت ناشي از هموفيلوس آنفلولانزا دگزامتازون تزريقي با دوز 6/0 ميلي گرم براي هر كيلو گرم وزن در 24 ساعت منقسم به هر 6 ساعت براي مدت 4 روز اگر مدت كمي قبل يا همزمان با شروع درمان آنتي بيوتيكي شروع شود باعث كاهش شيوع كري دوطرفه خواهد شد .

بيش از 85 درصد بچه هايي كه به سلوليت هموفيلوس آنفلولانزايي مبتلا ميشوند 2 ساله يا كمتر هستند و سابقه قبلي URI دارند. معمولا سابقه قبلي ضربه وجود ندارد و به نظر ميرسد عفونت ناشي از ورود ميكروب به نسج نرم در اثر باكتريمي باشد . سرو گردن و گونه و ناحيه Preseptal شايع ترين نواحي سلوليت هستند . سلوليت حدود مشخصي ندارد و دردناك و سفت است . مننژيت و آرتريت سپتيك ممكن است به دنبال سلوليت عارض شوند (به خصوص اگر كودك كمتر از 18 ماه سن داشته يا تب دار باشد) و بايد LP تشخيصي انجام داد. عفونت لايه هاي نسجي سطحي كه در قسمت قدامي سپتوم اربيت هستند سلوليت پرسپتال ناميده ميشود كه هموفيلوس آنفلولانزا عامل مهم آن است و با تب ، ادم ، حساسيت در لمس ، گرمي پلك و گاهي تغيير رنگ ارغواني مشخص ميشود . ترشح ملتحمه اي نيز ممكن است همراه آن باشد. پنوموكك استافيلوكك طلايي و استرپتوكك گروه  Aنيز ميتوانند باعث سلوليت پرسپتال با همين علائم بشوند.       ادامه دارد